การเปลี่ยนผ่านจาก Attention Economy สู่ยุคใหม่กับ Trust Economy

เป็นเวลาหลายปีที่การตลาดถูกขับเคลื่อนด้วยแนวคิดหลักเพียงหนึ่งเดียว ซึ่งนั่นก็คือ “ใครก็ตามที่ช่วงชิงความสนใจได้คือผู้ชนะ” ที่ส่งผลให้แบรนด์ต่างๆ ต่างก็เปิดศึกเพื่อแย่งชิงทั้งยอดคลิก ยอดวิว ยอดการมองเห็น และความเป็นไวรัล ซึ่งเราเรียกยุคนี้ว่า “เศรษฐกิจแห่งความสนใจ” (Attention Economy) หรือยุคที่การมองเห็นเท่ากับโอกาสทางธุรกิจ แต่ทว่าในปัจจุบัน กำลังเกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในระดับรากฐาน เพราะเรากำลังก้าวเข้าสู่เฟสใหม่ ที่ความสนใจไม่ได้เป็นของหายากอีกต่อไป แต่สิ่งที่กำลังจะขาดแคลน ก็คือ “ความไว้วางใจ” (Trust) ต่างหาก โดยการเปลี่ยนแปลงในครั้งนี้กำลังเข้ามานิยามวิธีที่แบรนด์จะเติบโต แข่งขัน และอยู่รอดในตลาดต่อนับจากนี้นั่นเอง

ในบทความนี้ผมจะพาผู้อ่านมามองในอีกมุมหนึ่ง ซึ่งเป็นแนวโน้มที่มีโอกาสเปลี่ยนแปลงจาก Attention Economy ไปสู่คำว่า Trust Economy ที่อาจจะสร้างนิยามใหม่ในการทำธุรกิจในอนาคตกันครับ

การก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดจนถึงจุดอิ่มตัวของ Attention Economy

ยุคเศรษฐกิจแห่งความสนใจ (Attention Economy) ถูกสร้างขึ้นบนสมมติฐานง่ายๆที่ว่า “ยิ่งแบรนด์ปรากฏสู่สายตาผู้บริโภคมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งสร้างการรับรู้ได้มาก และจะนำไปสู่ยอดขายที่เพิ่มขึ้นตามมาเท่านั้น” และด้วยเหตุนี้ ทำให้แพลตฟอร์มโซเชียลมีเดีย Search Engine และโฆษณาบนโลกดิจิทัล กลายเป็นเครื่องมืออันทรงพลังขั้นสุด ที่ช่วยให้แบรนด์ต่างๆสามารถขยายการเข้าถึง และดึงดูดสายตาของผู้คนได้อย่างรวดเร็วในระดับทวีคูณ ผ่านกลยุทธ์ที่เคยประสบความสำเร็จอย่างมากมาย คือ การทำคอนเทนต์ให้เป็นไวรัล การใช้หัวข้อข่าวแบบดักควายหรือ Clickbait เพื่อล่อให้คนกดเข้ามาดู การพึ่งพาฐานแฟนคลับของบรรดา Influencer รวมถึงการระดมโพสต์คอนเทนต์ถี่ๆเพื่อยึดพื้นที่บนหน้าฟีด

แต่ทว่าในปัจจุบัน บริบทเหล่านี้ได้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เมื่อเครื่องมือทุกอย่างเปิดกว้างจนทำให้ใครๆก็สามารถสร้างคอนเทนต์เองได้ ยิงโฆษณาได้ และมีโอกาสกลายเป็นไวรัลได้ในชั่วข้ามคืน ส่งผลให้ “ความสนใจ” (Attention) ที่เคยเป็นของมีค่า กลับกลายเป็นสิ่งที่อยู่อย่างล้นหลามเต็มโลกออนไลน์ไปหมด และข้อมูลต่างๆก็เริ่มขาดความลึกซึ้ง จนผู้บริโภคเกิดอาการเหนื่อยล้าและเมินเฉยต่อสิ่งเร้าเหล่านั้นในเวลาอันรวดเร็ว

หากเรามองในเชิงกลยุทธ์แล้ว สิ่งนี้เป็นสัญญาณเตือนว่า ในยุคที่ทุกแบรนด์สามารถดึงดูดความสนใจจากผู้คนได้เหมือนๆ กัน ความสนใจจะไม่ได้ทำหน้าที่เป็นข้อได้เปรียบทางการแข่งขันอีกต่อไป และแบรนด์ใดก็ตามที่ยังดันทุรังใช้มุกเดิมๆ ก็จะทำได้เพียงแค่สร้างเสียงรบกวนที่ผู้คนพร้อมจะเลื่อนผ่านไปโดยไม่จดจำนั่นเอง

---

การล่มสลายของมูลค่าแห่งความสนใจ

หากมองโลกแห่งความเป็นจริงในปัจจุบันอย่างตรงไปตรงมา เราต้องยอมรับว่ายอดวิวไม่ได้การันตีความสนใจ ยอดคลิกไม่ได้การันตีความตั้งใจซื้อ และการเข้าถึงก็ไม่ได้การันตีความไว้วางใจอีกต่อไป สิ่งเหล่านี้สะท้อนให้เห็นถึงความจริงข้อใหม่ที่ว่า ผู้บริโภคยุคนี้มีพฤติกรรมไถหน้าจอเร็วขึ้น เลือกที่จะเพิกเฉยต่อโฆษณามากขึ้น และให้ความเชื่อใจต่อสิ่งรอบตัวน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด สาเหตุสำคัญมาจากสภาวะที่พวกเขาต้องเผชิญกับข้อมูลที่ท่วมท้นจนเกินรับไหว (Information Overload) อีกทั้งยังถูกรุมเร้าด้วยคอนเทนต์คุณภาพต่ำ รวมถึงกลยุทธ์การตลาดแบบบงการจิตวิทยาชวนเชื่อ ที่จ้องจะรีดเค้นเอาแต่ยอดคลิกและเม็ดเงิน

หากมองในเชิงกลยุทธ์แล้ว สิ่งนี้สะท้อนให้เห็นว่ามูลค่าของความสนใจเพียวๆ นั้นเสื่อมถอยลงอย่างสิ้นเชิง เพราะ “ความสนใจที่ปราศจากความไว้วางใจ ก็เป็นได้แค่เสียงรบกวนชนิดหนึ่ง” ที่นอกจากจะไม่ช่วยขับเคลื่อนธุรกิจแล้ว ยังอาจสร้างความรำคาญจนทำลาย ภาพลักษณ์ของแบรนด์ (Brand Image) ในระยะยาวอีกด้วย

---

การก้าวสู่ยุคเศรษฐกิจแห่งความไว้วางใจ (Trust Economy)

ในทางตรงกันข้าม ยุคเศรษฐกิจแห่งความไว้วางใจ (Trust Economy) กลับถูกขับเคลื่อนด้วยหลักการที่แตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง ซึ่งนั่นก็คือ “ผู้คนไม่ได้เลือกแบรนด์จากสิ่งที่พวกเขาเห็น แต่เลือกจากสิ่งที่พวกเขาเชื่อ” ความไว้วางใจ (Trust) จึงกลายเป็นตัวกรองสำคัญที่ผู้บริโภคใช้ในการตัดสินใจ โดยลูกค้าในยุคนี้ไม่ได้ถามตัวเองอีกต่อไปว่า “แบรนด์นี้คืออะไร” แต่พวกเขาจะตั้งคำถามที่ลึกซึ้งกว่านั้น เช่น “ฉันจะเชื่อใจแบรนด์นี้ได้จริงไหม” “สิ่งที่เห็นนี้เป็นเรื่องจริงหรือเป็นแค่การตลาดสร้างภาพ” และ “แบรนด์นี้ทำได้จริงตามสัญญาหรือเปล่า”

สิ่งนี้ส่งผลให้คำนิยามของความสำเร็จในยุค Trust Economy เปลี่ยนแปลงไป โดยจะให้คุณค่ากับความน่าเชื่อถือที่เหนือกว่าการมองเห็น ให้ความสำคัญกับความสม่ำเสมอที่ยั่งยืนมากกว่าความดังชั่วข้ามคืน และต้องการข้อพิสูจน์ที่จับต้องได้มากกว่าคำมั่นสัญญาที่เลื่อนลอย ซึ่งในเชิงกลยุทธ์แล้ว ความไว้วางใจไม่ได้เป็นสิ่งที่จะสร้างขึ้นได้ผ่านแคมเปญการตลาดเพียงชั่วครั้งชั่วคราว แต่เกิดจากการส่งมอบประสบการณ์ที่ดีอย่างซื่อสัตย์ และสม่ำเสมอซ้ำแล้วซ้ำเล่าในระยะยาว จนแปรเปลี่ยนเป็นความผูกพันที่มั่นคง จนคู่แข่งไม่สามารถลอกเลียนแบบได้

---

เหตุผลที่ความไว้วางใจกลายเป็นสิ่งขาดแคลนและล้ำค่า

เรื่องที่ย้อนแย้งที่สุดในยุคนี้ คือ ยิ่งโลกเรามีข้อมูลเพิ่มขึ้นมากเท่าไหร่ ระดับความไว้วางใจของผู้คนกลับยิ่งลดฮวบลงเท่านั้น โดยมีปัจจัยเร่งสำคัญ 4 ประการ ที่ทำให้ความไว้วางใจกลายเป็นของหายากในปัจจุบัน ได้แก่

• ภาวะคอนเทนต์ล้นทะลัก
  การที่มีคอนเทนต์ปริมาณมหาศาลถูกผลิตออกมาทุกวินาที ทำให้สมองของผู้บริโภคอ่อนล้า และกลายเป็นเรื่องยากกว่าเดิมหลายเท่า ในการที่จะคัดกรองว่าอะไรคือความจริง และอะไรเป็นเพียงแค่เสียงรบกวนทางการตลาด
• ยุคสมัยของ AI-Generated
  เมื่อปัญญาประดิษฐ์ (AI) สามารถเนรมิตคอนเทนต์ รูปภาพ หรือวิดีโออะไรก็ได้ขึ้นมาในเสี้ยววินาที ความง่ายดายนี้กลับแลกมาด้วยกำแพงความระแวงของผู้บริโภค เพราะ “ความแท้จริง” (Authenticity) กลับกลายเป็นสิ่งที่พิสูจน์และตรวจสอบได้ยากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ
• ความเหนื่อยล้าต่อ Influencer
  ผู้บริโภคเริ่มตื่นรู้และเกิดความเคลือบแคลงใจ ในทุกๆครั้งที่เห็นการรีวิว โดยพวกเขาจะตั้งคำถามทันทีว่า “Influencer คนนี้กำลังแนะนำเพราะใช้ดีจริงๆ หรือแค่พูดตามสคริปต์เพราะได้เงินจ้างมากันแน่”
• การขายฝันและผิดสัญญาของแบรนด์
  หลายแบรนด์พยายามดึงดูดความสนใจ ด้วยการประโคมคำโฆษณาที่เกินจริง พูดในสิ่งที่ยิ่งใหญ่เกินกว่าศักยภาพที่ตัวเองจะทำได้ ซึ่งเมื่อส่งมอบสินค้าหรือบริการจริงแล้วไม่ตรงปก ก็สามารถพังทลายความน่าเชื่อถือที่สร้างมาลงได้ในพริบตา

หากมองในเชิงกลยุทธ์ ปัจจัยเหล่านี้สะท้อนให้เห็นว่า ยิ่งตลาดสูญเสียความเชื่อมั่นไปมากเท่าไหร่ แบรนด์ที่สามารถรักษา “ความจริงใจ” และ “ความโปร่งใส” เอาไว้ได้ ก็จะกลายเป็นผู้ชนะที่ได้ครองสินทรัพย์ ที่ทรงคุณค่าและหายากที่สุดในยุคนี้ ซึ่งนั่นก็คือ ความไว้วางใจของลูกค้านั่นเอง

---

การเปลี่ยนแปลงในพฤติกรรมของผู้บริโภค

ในยุคนี้ผู้บริโภคไม่ได้เป็นเพียง “ผู้รับสารที่นิ่งเฉย” ที่จะยอมโอนอ่อนตามโฆษณาชวนเชื่ออีกต่อไป แต่พวกเขาได้วิวัฒนาการไปสู่การเป็นกลุ่มคนที่มีความคลางแคลงใจสูงขึ้น มีข้อมูลในมือแน่นขึ้น และมีเกณฑ์ในการเลือกสรร ที่ละเอียดลออขึ้นอย่างเห็นได้ชัด โดยหากลองเปรียบเทียบให้เห็นภาพชัดเจน “พฤติกรรมในยุคเดิม” (Attention Economy) จะขับเคลื่อนด้วยอารมณ์ชั่ววูบและความตื่นตาตื่นใจ โดยผู้บริโภคจะคิดแค่ว่า “เออ สิ่งนี้ดูน่าสนใจดีนะ” แล้วตามด้วยการตัดสินใจว่า “งั้นขอลองหน่อยแล้วกัน”

แค่ทว่า “พฤติกรรมในยุคใหม่” (Trust Economy) กระบวนการคิดกลับถูกแทนที่ด้วยการตั้งคำถาม เพื่อประเมินความเสี่ยง โดยเริ่มจากการถามตัวเองว่า “เราจะเชื่อสิ่งที่แบรนด์นี้พูดได้จริงเหรอ” ตามด้วย “แบรนด์นี้พึ่งพาได้ในระยะยาวไหม” และที่สำคัญที่สุด คือ การหันไปหาพลังของกลุ่มก้อนผู้บริโภคด้วยกัน ผ่านคำถามที่ว่า “แล้วคนอื่นๆที่ใช้งานจริงเขาว่ายังไงกันบ้าง”

ในเชิงกลยุทธ์แล้ว สิ่งนี้บอกเราว่าเส้นทางการตัดสินใจซื้อของผู้บริโภค ไม่ใช่เส้นตรงที่เริ่มต้นจากการเห็นโฆษณาแล้วจบที่การซื้ออีกต่อไป แต่มันได้เปลี่ยนผ่านจาก “เส้นทางแห่งความสนใจ” ไปสู่ “เส้นทางแห่งการพิสูจน์ความจริง” ที่ซึ่งแบรนด์จะต้องผ่านด่านการตรวจสอบความน่าเชื่อถือในทุกมิติ ก่อนที่ผู้บริโภคจะยอมควักเงินในกระเป๋าให้ซื้อมัน

---

เหตุผลที่ Performance Marketing เพียงอย่างเดียวอาจไม่เพียงพออีกต่อไป

ที่ผ่านมา “การตลาดแบบเน้นผลลัพธ์” หรือ Performance Marketing เติบโตอย่างก้าวกระโดด เพราะมันตอบโจทย์ธุรกิจในเรื่องของการเห็นผลลัพธ์ทันตา มีตัวเลขที่วัดผลได้ชัดเจน และมุ่งเน้นไปที่การปิดยอดขายในระยะสั้น แต่ทว่าเมื่อก้าวเข้าสู่ ยุคเศรษฐกิจแห่งความไว้วางใจ (Trust Economy) สูตรสำเร็จเดิมนี้ก็ได้เริ่มส่งสัญญาณเตือน เพราะพฤติกรรมของลูกค้าเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง โดยพวกเขาใช้เวลาคิดทบทวนนานขึ้นก่อนจะตัดสินใจซื้อ ต้องการการยืนยันความน่าเชื่อถือจากหลายๆแหล่ง และที่สำคัญคือ พวกเขามองลึกลงไปมากกว่าแค่สิ่งที่เห็นในโฆษณา โดยจะพิจารณาถึงตัวตนและความซื่อสัตย์ของแบรนด์อีกด้วย

ปัญหารากเหง้าของเรื่องนี้ คือ “เงินซื้อความสนใจได้ แต่เงินซื้อความไว้วางใจไม่ได้” การอัดงบยิงโฆษณาอาจช่วยให้คนเห็นแบรนด์เพิ่มขึ้น แต่มันไม่ได้ช่วยให้พวกเขาเชื่อใจในแบรนด์มากขึ้นเลย โดยหากมองในเชิงกลยุทธ์แล้ว Performance Marketing ทำหน้าที่เพียงแค่การเบิกทางให้แบรนด์ถูกมองเห็น แต่ความไว้วางใจต่างหากที่เป็นตัวขับเคลื่อนให้เกิดการตัดสินใจซื้อที่แท้จริง

แบรนด์ที่มุ่งแต่จะปิดการขายระยะสั้น โดยไม่สร้างฐานความเชื่อใจ จึงเปรียบเสมือนการตักน้ำด้วยตะกร้า ที่ยิ่งทำก็ยิ่งสูญเสียทรัพยากรไปอย่างเปล่าประโยชน์

---

บทบาทใหม่ของคอนเทนต์ “จากการดึงดูดใจสู่การสร้างความน่าเชื่อถือ“

ในยุคปัจจุบัน คอนเทนต์ไม่ได้ทำหน้าที่เพียงแค่การให้ความบันเทิง การดึงดูดสายตา หรือการมุ่งเป้าไปที่การเป็นไวรัลเหมือนแต่ก่อนอีกต่อไป แต่เนื้อหาที่แบรนด์สื่อสารออกมาในยุคนี้ จะต้องทำหน้าที่ให้ความรู้ (Educate) ให้ข้อพิสูจน์ที่จับต้องได้ (Prove) และสร้างความมั่นใจให้แก่ผู้บริโภค (Confidence) เพื่อตอบรับกับพฤติกรรมของลูกค้า ที่ต้องการความชัดเจนและโปร่งใส ซึ่งหากเราลองเปรียบเทียบวิวัฒนาการของคอนเทนต์ ก็จะเห็นภาพความเปลี่ยนแปลงได้อย่างชัดเจน ดังนี้

บทบาทในยุคเก่า	บทบาทในยุคใหม่
มุ่งแย่งชิงความสนใจ	มุ่งสร้างความไว้วางใจ
เน้นการทำให้อยากแชร์	เน้นความน่าเชื่อถือและเป็นจริง
เน้นความถี่ในการโพสต์	เน้นความสม่ำเสมอในคุณภาพ

ความเปลี่ยนแปลงนี้สะท้อนให้เห็นถึงมุมมองเชิงกลยุทธ์ที่สำคัญว่า คอนเทนต์ไม่ใช่ “เบ็ด” ที่มีไว้เพื่อตกหรือล่อลวงความสนใจจากผู้บริโภคอีกต่อไป แต่คอนเทนต์ได้กลายเป็น “ระบบพิสูจน์ความจริง” ที่แบรนด์ใช้เพื่อแสดงเนื้อแท้ ความเชี่ยวชาญ และความจริงใจให้ลูกค้าเห็นอย่างประจักษ์แจ้ง ซึ่งสิ่งนี้เองจะเป็นเกราะป้องกันชั้นดี ที่ทำให้แบรนด์แตกต่างและเหนือกว่าคู่แข่งในระยะยาว

---

ความไว้วางใจถูกสร้างขึ้นผ่านทุกย่างก้าวของ “ประสบการณ์”

สิ่งสำคัญที่ทุกแบรนด์ต้องตระหนัก คือ ความไว้วางใจไม่ใช่หน้าที่หรือความรับผิดชอบของฝ่ายการตลาดเพียงอย่างเดียว แต่มันคือ ผลลัพธ์รวมที่เกิดขึ้นจากทุกภาคส่วนของธุรกิจ โดยสิ่งที่จะช่วยสร้างและสะสมความไว้วางใจให้งอกงามขึ้นมาได้ นั้น ประกอบไปด้วยคุณภาพของผลิตภัณฑ์ที่จับต้องได้ ประสบการณ์ที่ราบรื่นและน่าประทับใจของลูกค้าในทุกขั้นตอน การสื่อสารที่โปร่งใสตรงไปตรงมา และการส่งมอบสิ่งที่ดีที่สุดอย่างสม่ำเสมอไม่มีตกมาตรฐาน

ในทางตรงกันข้าม ความไว้วางใจสามารถพังทลายลงได้อย่างง่ายดาย ผ่านการขายฝันหรือให้สัญญาที่เกินจริง ความโลเลไม่สม่ำเสมอในมาตรฐาน การบริการลูกค้าที่ย่ำแย่ และความไม่สอดคล้องกัน ระหว่างภาพลักษณ์ที่แบรนด์พยายามป่าวประกาศกับความเป็นจริงที่ลูกค้าได้รับ โดยหากมองในเชิงกลยุทธ์แล้ว เรื่องนี้เป็นสัจธรรมข้อใหญ่ที่เตือนใจเราว่า ทุกๆ จุดสัมผัส (Touchpoints) ที่ลูกค้าได้เข้ามามีปฏิสัมพันธ์กับแบรนด์ ไม่ว่าจะเล็กน้อยเพียงใดก็ตาม กำลังทำหน้าที่อย่างใดอย่างหนึ่งอยู่เสมอ ซึ่งนั่นก็คือ ถ้ามันไม่ได้ช่วยสร้างความไว้วางใจให้เพิ่มขึ้น มันก็กำลังกัดเซาะความไว้วางใจนั้นให้หมดไป โดยไม่มีพื้นที่ตรงกลางให้ละเลยได้เลย

---

สิ่งที่แบรนด์ต้องทำเพื่อ “ความอยู่รอดและเติบโต” ในยุค Trust Economy

การจะคว้าชัยชนะในยุคสมัยใหม่นี้ แบรนด์ไม่สามารถใช้สูตรเด็ดแบบเดิมๆได้อีกต่อไป แต่จำเป็นต้องปรับเปลี่ยนกรอบความคิด ในการขับเคลื่อนธุรกิจจากหน้ามือเป็นหลังมือ โดยมีแนวทางการเปลี่ยนผ่านที่สำคัญ ดังนี้

• เปลี่ยนจาก “การวิ่งหาความสนใจ” (Attention) ไปสู่ “การสร้างความไว้วางใจ” (Trust)
• เปลี่ยนจากการมุ่งเน้น “ยอดการเข้าถึง” (Reach) ไปสู่ “การสั่งสมความน่าเชื่อถือ” (Credibility)
• เปลี่ยนจากการทำ “แคมเปญหวือหวาชั่วครั้งชั่วคราว” (Campaign) ไปสู่ “ความสม่ำเสมอในระยะยาว” (Consistency)
• เปลี่ยนจากการพยายาม “หว่านล้อมจูงใจ” (Persuasion) ไปสู่ “การแสดงหลักฐานเชิงประจักษ์” (Proof)
• เปลี่ยนจากการเน้น “การสื่อสารประโคมข่าว” (Messaging) ไปสู่ “การส่งมอบประสบการณ์จริงที่ดีเยี่ยม” (Experience)

เพื่อให้การเปลี่ยนผ่านนี้เกิดขึ้นจริงในทางปฏิบัติ แบรนด์จะต้องเริ่มต้นลงมือทำในสิ่งสำคัญเหล่านี้อย่างจริงจัง ไม่ว่าจะเป็นการปรับแต่ง คำมั่นสัญญา (Brand Promise) ให้ตรงกับความเป็นจริง เพื่อไม่ให้เกิดปัญหาสินค้าไม่ตรงปก การยอมลงทุนกับการสร้างแบรนด์ในระยะยาว มากกว่าการหวังผลกำไรฉาบฉวย การมุ่งแสดงหลักฐานและข้อพิสูจน์ที่ชัดเจน แทนที่จะพึ่งพาเพียงคำโฆษณาชวนเชื่อ การรักษามาตรฐานให้สม่ำเสมอในทุกๆจุดสัมผัส (Touchpoints) ที่ลูกค้าเข้ามามีปฏิสัมพันธ์ และสุดท้าย คือ การเปิดพื้นที่ให้ “เสียงที่แท้จริง” ไม่ว่าจะเป็นรีวิวจากลูกค้าจริง เสียงสะท้อนจากพนักงาน หรือพลังจากคอมมูนิตี้ ได้ทำหน้าที่เป็นกระบอกเสียงแห่งความจริงใจ เพราะในท้ายที่สุดแล้ว ใน ยุคเศรษฐกิจแห่งความไว้วางใจ (Trust Economy) แบรนด์ที่พูดน้อยแต่ทำจริง และส่งมอบผลลัพธ์ได้ตรงตามสัญญาต่างหากที่จะเป็นผู้ชนะที่แท้จริง

---

ในท้ายที่สุดแล้ว “เศรษฐกิจแห่งความสนใจ” (Attention Economy) อาจจะยังไม่ได้ล้มหายตายจากไปอย่างสิ้นเชิง แต่ทว่ามันไม่ใช่สูตรสำเร็จที่เพียงพอสำหรับธุรกิจอีกต่อไปแล้ว นั่นเป็นเพราะในโลกปัจจุบัน การทำให้แบรนด์ถูกมองเห็นนั้นเป็นเรื่องง่าย แต่การทำให้ผู้คนเชื่อใจและศรัทธานั้นเป็นเรื่องที่ยากยิ่งกว่า และในบริบทของตลาดตลาดยุคนี้ แบรนด์ที่จะคว้าชัยชนะและอยู่รอดได้อย่างยั่งยืน จึงไม่ใช่แบรนด์ที่ส่งเสียงตะโกนได้ดังที่สุด หรือทำการตลาดได้หวือหวาที่สุดอีกต่อไป หากแต่เป็นแบรนด์ที่ได้รับความไว้วางใจ และความเชื่อมั่นจากผู้บริโภคมากที่สุดนั่นเอง