Reactive vs Proactive Communication แบรนด์ควร “รอ” หรือ “เริ่ม” สื่อสารก่อนกัน
ในปัจจุบัน การสื่อสาร (Communication) ไม่ได้เป็นเพียงหน่วยสนับสนุนอีกต่อไป แต่ได้กลายเป็นกลไกสำคัญในการขับเคลื่อนการเติบโตเชิงกลยุทธ์ของธุรกิจ เพราะในยุคนี้ แบรนด์ต่างๆไม่ได้ถูกตัดสินเพียงแค่คุณภาพของสินค้าหรือระดับราคาเท่านั้น แต่ยังรวมถึง “วิธีการ ช่วงเวลา และเหตุผล” ที่แบรนด์เลือกใช้ในการสื่อสารกับลูกค้าอีกด้วย และหนึ่งในตัวเลือกเชิงกลยุทธ์ที่สำคัญที่สุดที่องค์กรต้องตัดสินใจ ก็คือ เราควรจะรอให้ลูกค้าเป็นฝ่ายติดต่อเข้ามาเอง (การสื่อสารเชิงรับ) หรือเราควรจะเป็นฝ่ายเริ่มสื่อสารกับลูกค้าก่อนที่พวกเขาจะร้องขอ (การสื่อสารเชิงรุก) กันแน่ ซึ่งคำตอบของเรื่องนี้ไม่ใช่แค่การเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง แต่คือ การทำความเข้าใจในจุดแข็งและข้อจำกัดของแต่ละรูปแบบนั่นเอง
กลยุทธ์พัฒนาสินค้าด้วย Kano Model เพื่อสร้างความพึงพอใจลูกค้า
ในการพัฒนาผลิตภัณฑ์และการบริหารจัดการประสบการณ์ลูกค้านั้น ความท้าทายสำคัญที่องค์กรต้องเผชิญ คือ การจำแนกให้ได้ว่าคุณสมบัติใดของผลิตภัณฑ์ ที่สำคัญต่อลูกค้าอย่างแท้จริง เพราะไม่ใช่ทุกฟีเจอร์จะส่งผลต่อความพึงพอใจในระดับที่เท่ากัน บางคุณสมบัติเป็นสิ่งที่ลูกค้าคาดหวังว่าต้องมีอยู่แล้ว ในขณะที่บางคุณสมบัติสามารถสร้างความประทับใจ และกลายเป็นข้อได้เปรียบทางการแข่งขันได้ และเพื่อตอบโจทย์ความซับซ้อนนี้ ดร.โนริอากิ คาโนะ (Noriaki Kano) ผู้เชี่ยวชาญด้านการจัดการคุณภาพชาวญี่ปุ่น จึงได้พัฒนา “Kano Model” ขึ้นมาในช่วงทศวรรษ 1980 เพื่อช่วยให้องค์กรสามารถจัดกลุ่มคุณสมบัติของผลิตภัณฑ์ ตามอิทธิพลที่มีต่อความพึงพอใจของลูกค้า
จิตวิทยาของการรอคอย (Psychology of Waiting) กับการออกแบบบริการที่โดนใจ
หากเราพูดถึงเรื่องของการรอคอย (Waiting) หลายๆคนอาจบอกว่า มันเป็นเรื่องปกติในโลกที่เกิดขึ้นซึ่งอาจเรียก “ช่องว่างเฉยๆ” ระหว่างเหตุการณ์ แต่จริงๆแล้วมันคือ หนึ่งในประสบการณ์ของมนุษย์ที่เต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกมากที่สุด เช่น “เวลาเพียง 2 นาทีอาจรู้สึกยาวนานไม่สิ้นสุด ในขณะที่ 10 นาทีอาจผ่านไปอย่างง่ายดายก็ได้” ซึ่งทั้งหมดนี้ขึ้นอยู่กับการจัดโครงสร้างของการรอคอยนั้นๆ เพราะแท้ที่จริงแล้วมนุษย์ไม่ได้เกลียดการรอคอย แต่เราเกลียด “ความรู้สึกว่ากำลังรอ” มากกว่า และนี่คือเหตุผลที่สายการบิน
ขั้นตอนการทำ Emotional Mapping เพื่อเอาชนะใจลูกค้า
ในยุคที่ตลาดมีการแข่งขันกันอย่างดุเดือด สินค้าต่างๆก็อาจถูกลอกเลียนแบบได้ ราคาก็อาจถูกกดให้เท่ากันได้ และโปรโมชันเองก็อาจถูกทำซ้ำๆกันได้ แต่สิ่งเดียวที่เลียนแบบไม่ได้ ก็คือ “อารมณ์ความรู้สึก” และแบรนด์ที่ประสบความสำเร็จอย่างแท้จริง ก็จะไม่ทำเพียงแค่การครองพื้นที่บนชั้นวางสินค้า หรือการมีตัวตนบนหน้าจอและโลกออนไลน์เท่านั้น แต่พวกเขาจะเข้าไปครองพื้นที่ใน “ใจของลูกค้า” อยู่ตลอดเวลาด้วยความสม่ำเสมอ และด้วยเหตุนี้ Emotional Mapping จึงกลายเป็นหนึ่งในเครื่องมือเชิงกลยุทธ์